Borgersmoeltjes.
Piet Huson.
In onze buurt wordt voortdurend gesloopt en er
verhuizen dus doorlopend mensen. Hoe gaat dit? Waar gaan de mensen wonen en wat
moet er allemaal gebeuren? Bijna ieder van ons overkomt dat eens. Vandaar dat de
redactie op pad is gegaan en een vraaggesprek heeft gehad met Piet Huson,
ex-bewoner van een huis in de Jac.v.Lennepstraat, op de plaats waar het
integratieproject (school +buurthuis (De Vierhoek)+bibliotheek) gebouwd gaat
worden. Bij hem liep alles niet zo gladjes.
Ik ben in 1975 in de Kinkerbuurt komen wonen via
een woningruil. Ik heb vanaf het begin geweten dat het huis gesloopt moest
worden voor de stadsvernieuwing, maar ik heb het toch genomen omdat het een
prettige ruimte was en vanwege de huur. Mijn achtergelaten woning was te duur.
Ik wist dat ik er maar 5 jaar kon wonen en onder het motto "dan zien we wel
weer" ben ik er toch gaan wonen.
Ik ben wel aan de buurt gehecht geraakt, de markt, de winkels en ik heb hier
vrienden gekregen. Het huis was in redelijke staat en vooral de tuin vond ik
fijn. Toen dan ook het eerste bezoek kwam van een ambtenaar had ik weinig zin om
uit de buurt te vertrekken. Je verkeert dan in grote onzekerheid over waar je
terecht zult komen.
Mijn eerste reactie was afwachten tot ik iets
krijg aangeboden. Omdat door ambtenaren bepaald was dat van ons blok niemand in
de nieuwbouw mocht komen, hebben we op initiatief van Aktiegroep Kinkerbuurt
Zuid een bewonersgroep gevormd om tegen deze onbillijkheid in opstand te komen.
Bij navraag door de bezoekgroep bleek dat toch niemand naar de nieuwbouw wilde.
Vooral omdat in die tijd (voorjaar 1980) mensen al begonnen te verhuizen, was de
bewonersgroep geen lang leven beschoren. Ik wilde zelf niet naar de nieuwbouw
omdat het te duur is en de regeringspolitiek ten aanzien van de
individuele huursubsidie onduidelijk is. Dit argument speelde voor meer mensen.
Ik had zelf de wijk Oud-West als voorkeur opgegeven voor herhuisvesting om toch
in de buurt te kunnen blijven wonen.
Mijn ervaring met het eerste bezoek van
ambtenaren wil ik graag doorgeven aan de buurtbewoners die er nog mee te maken
krijgen. Ik denk dat het zeer belangrijk is dit eerste gesprek goed voor te
bereiden op de volgende punten: 1. de huurhoogte en 2. de voorkeursbuurt. Het is
belangrijk goed te weten wat je wilt omdat je vanaf het eerste bezoek
aanbiedingen krijgt voor andere woningen en het is belangrijk dat je je keus dan
goed overwogen hebt. Iets anders waar je totaal niet op voorbereid bent is het
deurwaardersexploit wat je krijgt, vol met moeilijke taal. Je wordt daarin
gesommeerd je huis te verlaten voor een bepaalde in het exploit genoemde datum.
Ik heb toen een brief teruggeschreven waarin ik schreef dat ik niet akkoord ging
met deze sommatie tenzij aan mijn eis was voldaan van gelijkwaardige vervangende
woonruimte. Het is belangrijk dit te doen voor het geval er een proces op volgt.
Het kan op een rechtszitting uitlopen omdat de afdeling stadsvernieuwing en de
juridische afdeling langs elkaar heen werken. Zo werd ik door de juridische
afdeling gebeld of ik al verhuisplannen had, terwijl herhuisvesting kon weten
dat ik geen goed aanbod meer gehad had. Ik heb overigens nooit op mijn brief
antwoord gehad. Voor mij is het duidelijk dat dit beter begeleid zou moeten
worden door b.v. iemand van de projectgroep.
De eerste aangeboden woning was een slechte woning, slecht onderhouden, slecht
uitzicht en slechte indeling, zodat ik weigerde. De gemeente vond dit een
onterechte weigering, want volgens hen was die woning goed voor een
alleenstaande.. Naar mijn idee houden ze veel te weinig rekening met de
individuele normen die je stelt. Bovendien hadden ze slecht geluisterd, want de
aangeboden woning had een lagere huur dan ik wilde betalen. Ik schrok dat de
gemeente dit een onterechte weigering vond. Voor de gemeente is dit geen
ramp, want je mag een keer weigeren. Maar voor mij werd de toekomst steeds
onzekerder en ik werd bang dat ik steeds dit soort woningen aangeboden zou
krijgen. Ik had het gevoel dat ik was overgeleverd aan de willekeur van de
ambtenaren. Ik heb toen een brief geschreven naar de klachtencommissie met
uitgebreid het waarom van de weigering. Er kwam een brief terug waarin
zonder argumenten mijn weigering onterecht bleef. Ook de klachtencommissie ziet
je als een "geval",
Hierna heb ik verschillende aanbiedingen gehad.
Twee aanbiedingen waren niet leeg, dit waren waarschijnlijk speculatiepanden.
Een woning was illegaal gesplitst door de makelaar. Herhuisvesting kon daar
niets aan doen omdat net in die tijd de gemeenteverordening die bedoeld was om
die splitsing tegen te gaan, door Wiegel in de prullebak was gegooid. De
makelaar zei letterlijk: "Je hebt het zeker wel in de krant gelezen, ik kan
nu mijn gang gaan.". Bij de tweede aanbieding bleek dat er toch mensen in
woonden, die overname hadden betaald aan de vorige bewoners en die zich rot
schrokken toen ik ineens op bezoek kwam. Zij wisten niet dat dit een woning was
van Herhuisvesting. Vaak wordt gezegd dat krakers de lege woningen aan het
distributiebestand onttrekken, maar mijn ervaring is totaal anders. Het waren de
makelaars en de ex-bewoners die uit winstbejag handelden.
Voor Piet had dit tot gevolg dat op de ontruimingsdag, 1 November, hij nog geen
andere woning had, terwijl ze op de hoek begonnen met slopen. De gemeente liet
na de niet meer bewoonde woningen goed af te schermen, zodat dit allerlei nare
gevolgen had. Brandstichting, een waterleiding die losgetrokken werd, zodat
alles bij mij blank kwam te staan. Inbraak was aan de orde van de dag. Ik had
voor de sloop begon weer een brief naar de gemeente gestuurd waarin ik o.a. die
gemeente aansprakelijk had gesteld voor de door mij eventueel te ondervinden
overlast en schade als gevolg van de sloop.
Toen ik bericht kreeg van de sloop en nog geen
woning had, kreeg ik het benauwd. Wat gaat er nu met me gebeuren? Moet ik naar
het rampenhotel? Toezegging van de gemeente dat mijn woning met rust zou worden
gelaten gaf me van die kant wat rust. Ik was bevreesd voor de officiele slopers.
Ik had echter niet ingeschat dat er allerlei mensen nog in de panden zouden gaan
zoeken of ze iets van hun gading konden vinden, zonder rekening te houden met de
bewoners die er nog zaten. Dit was heel bedreigend. Af en toe viel er door de
vernielingen de electriciteit uit, er werd ingebroken etc. De druppel die de
emmer deed overlopen was de watersnood die ontstond toen iemand een leiding
wegtrok waardoor bij mij een hallf uur lang het water naar binnen stroomde. Na
de watersnood zijn de woningen door de gemeente eindelijk dichtgetimmerd en de
laatste vijf dagen voor mijn, toch nog overhaaste vertrek, is het rustig
geweest. Ik vind dan ook dat de gemeente deze ellende had kunnen voorkomen, door
eerder maatregelen te nemen.
Ik wil de bewoners die nog moeten verhuizen de raad geven, om op tijd brieven te
schrijven naar de gemeente voor aansprakelijkheid voor eventuele schade en voor
verzegeling van de niet meer bewoonde panden.
Gevraagd naar zijn verwachtingen naar de
gemeente: "Als uiterste datum voor reaktie op mijn eis om de door mij
geleden schade van ongeveer f. 2.000,00 te vergoeden heb ik 31 Januari
gesteld. Ik heb tot nu toe (4 Februari) nog niets gehoord. Mocht dit zo blijven
dan ben ik helaas genoodzaakt nog meer inspanningen te doen om mijn recht te
halen. Wat ik nog wil vermelden is dat ik tijdens dit hele verhuisproces veel
steun heb gehad van Henk Tideman van de bezoekgroep.
Ome Joop.
Joop Wayerink heeft ruim 25 jaar op de hoek van
de Jacob van Lennepkade en de Jan Pieter Heyestraat zijn winkel in autosloop-
onderdelen etc. gerund. Zijn vrouw (tante Bep) voorzag hem immer van zijn natje
en droogje en beiden waren een begrip in de buurt.
Ome Joop voor zijn winkel.
Dezelfde hoek in oude
dagen.
Zo ziet het er tegenwooordig uit.
Ome Joop moest door de sloop en de vernieuwingen
verdwijnen en werd uitgekocht. Gelukkig kwam er tegelijkertijd woonruimte
beschikbaar op de andere hoek van de Jacob van Lennepkade (hoek Bilderdijkkade)
waar hij nu nog steeds heel gelukkig woont.
Inmiddeks is hij 86 jaar, heeft helaas zijn echtgenote verloren en rijdt nu in
gemotoriseerd invalidevervoer wegens de ziekte van Parkinson. Vroeger deed hij
veel boodschappen voor oudere buurtbewoners maar dat gaat nu niet meer. Hij is
al blij dat hij voor zichzelf kan zorgen. Hij is tevreden over de Borgerbuurt en
wil hier nooit weg.
Ome Joop
nu.
Tante Bep in vroegere jaren.
Tante Nel.
Nel Koning is sinds April 2004 weduwe. Haar
echtgenoot, meer bekend in de buurt als Ome Frans, is op 83 jarige leeftijd in
April 2004 overleden aan een bloedstolsel in zijn hoofd. Daarvoor had hij al
drie maal een hart-infarct gehad en was hij reuma-patiënt.
Hij heeft 4 dagen in coma in het ziekenhuis gelegen voor hij overleed, waarna
zijn lichaam op zijn verzoek ter beschikking van de wetenschap werd gesteld.
Veel mensen die hem hebben gekend (en dat waren er nogal wat) hadden daar grote
moeite mee omdat er geen afscheid van hem kon worden genomen. Daarom werd
besloten om enkele weken na het overlijden alsnog een afscheids-bijeenkomst in
de aula te organiseren, waar enkele honderden mensen gebruik van hebben gemaakt.
Ome Frans is geboren en getogen in de Ten Katestraat 441 waar hij tot
zijn huwelijk bij zijn ouders woonde.
De ouders van Frans Koning.
De ouders van Ome Frans hadden een marktkraam op de ten Katemarkt met
huishoudelijke artikelen, zoals garen en band etc.
Na zijn huwelijk verhuisde hij met zijn Nel naar de Borgerstraat 1202,
waar hij woonde tot de sloop van dat pand en hij verhuisde naar de nieuwbouw in
de Bellamystraat 352.
Sloop van de eerste woning gezin Koning na huwelijk.
Borgerstraat 1202.
Ome Frans is van beroep lijstenmaker geweest en
heeft vele jaren bij dezelfde werkgever gewerkt. Tot zijn 45e jaar, want toen
liet zijn gezondheid het niet meer toe. Nadat hij was afgekeurd heeft hij
zich ingezet voor diverse buurtbelangen. Zo hielp hij mee met protesteren tegen
de te hoge huren.
Hier wordt Ome Frans geïnterviewd over de
huurdemonstratie.
Hij was lid van de carnavalsvereniging, zat in de
raad van elf en was de eerste prins die beëdigd werd.
Hier is Ome Frans als de eerste prins van de
carnavalsvereniging aan het woord.
Samen met Prins Henk van Eyk poseert hier Ome Frans
op latere leeftijd op een carnavalsfoto. Hij was toen al ernstig ziek hetgeen
aan hem ook is te zien. Toch heeft hij no heel lang samen met zijn Nel de
winkeliers etc. bezocht om bonnen, geld en goederen in te zamelen voor de
carnavalsvereniging. Elk jaar werden ziekenhuizen bezocht om namens de
carnavalsvereniging o.a. fruit etc. uit te delen aan de patiënten.
Ook aan kinderclubs werden geld en/of goederen overhandigd namens de
carnavalsvereniging.
Hier overhandigt Ome Frans vanaf het spreekgestoelte in het Borgercentrum zo'n
cadeau aan een kinderclub.
Maar er werd ook feest gevierd zoals hier samen met Piet Corzelius en diens
echtgenote Elly. Vele tientallen Nederlandse en Amsterdamse "songs"
werden ten gehore gebracht, niet alleen tijdens carnavalsfeesten, maar ook bij
bingo en andere buurtfestiviteiten.
Doch ook ernstiger zaken waren aan de orde van de
dag zoals toespraken tijdens buurtbijeenkomsten. Vaak liep dat engszins uit de
hand want Ome Frans was een zeer emotioneel mens wiens tranen al snel de
overhand kregen.
Hier voert Ome Frans weer het hoogste woord tijdens
een buurtbijeenkomst met buurtbewoners.
Ook voor Buurthuis De Vierhoek heeft Ome Frans
zijn beste beentje voorgezet. Zo zorgde hij er o.a. voor dat Ria Hilgersom voor
de judoclub een nieuwe judomat kreeg aangeboden. Ook voor DE KLINKER heeft hij
het nodige gedaan. De eerste paal voor die nieuwbouw werd door Ome Frans
geslagen. Marco, een van de medewerkers van de Klinker heeft Ome Frans vaak om
advies en informatie gevraagd, want als iemand veel van de buurt wist was Ome
Frans dat wel.
Ook voor scholen in Oud-West heeft hij zich beschikbaar gehouden zoals uit
onderstaand epistel blijkt.
Frans en Nel Koning hebben een zoon die als
administrateur van de belastingdienst door het leven gaat.
Nel heeft een lieve schoondochter waar ze veel steun en hulp aan heeft.
In de flat waar ze nu woont waren in eerste instantie veel ouderen zoals de heer
Esselman, die afkomstig was van de Borgerstraat 1181 (vroegere
buurman dus). Maar veel ouderen zijn inmiddels overleden en er komen geen nieuwe
ouderen meer bij omdat er geen lift is.
Gelukkig kan Nel goed met de jongere buren
opschieten en zo ontvangt ze ook van die jonge buren veel steun en hulp.
Met haar 85 jaar is TANTE NEL van plan om nog vele jaren door te gaan met
ademhalen, want ondanks het feit dat ze nu alleen is achtergebleven heeft ze nog
vele vrienden en kennissen die haar niet in de steek laten.
Ook de heer Esselman is inmiddels overleden.
Hier rust hij nog uit op een vuilniszak in de Wenslauerstraat.
Maria Gooijer.
Via de Noordermarkt, de 2e Laurierdwarsstraat, de
Lijnbaansgracht (30 jaar) en de Kijkduinstraat (26 jaar) is Maria in 2000 in De
Klinker terecht gekomen. Door de verbouwing is ze twee jaar woonachtig geweest
in De Bocht in de Spaardammerstraat waarna ze onlangs terug is gekomen in De
Klinker. In beide verzorgingstehuizen heeft ze het prima naar de zin gehad en
nog steeds.
Haar man is vijf jaar geleden overleden, ze heeft
twee zonen waarvan er een is overleden door "de ziekte", ze is
gelukkig met 4 kleinkinderen en1 achterkleinkind.
Haar echtgenoot is werkzaam geweest bij de Melkfabriek Holland maar toen haar
jongste zoon 16 jaar was werd haar man "geestes"-ziek en veertig jaar
lang heeft ze hem bijgestaan in zijn ziekte. Ze heeft daarbij heel veel steun
van haar beide zoons gehad.
Vanwege financiële omstandigheden is Maria bij
diverse "mevrouwen" werkzaam geweest. Ze is een nuchtere vrouw die
ondanks haar zware leven de moed niet heeft opgegeven.
Haar hobbys zijn poppen en allerlei soorten beeldjes. Haar hele huis staat er
vol mee en een vitrinekast zit ook "boordevol".
Maria trots naast haar vitrinekast.
Op de vraag wat haar lievelingsbeeldje is
antwoordt ze dat het een babypop is.
Met die babypop op schoot kijkt ze er vertederd
naar.
Maar ze heeft nog een hobby en dat is borduren.
Aan de wanden in haar kamers hangen diverse door haar geborduurde schilderijen.
In dit Rembrandtjaar wijst ze naar de door haar geborduurde nachtwacht.
Toen buurtbewoners op Dinsdag 11 juli 2006 in de
gelegenheid werden gesteld om met een rondleiding door het gebouw mee te lopen
is daar gebruik van gemaakt om Mevrouw Maria Gooijer het een en ander te vragen.
En dit is daarvan het resultaat.
Ome Henk.
Henk Berlips heeft jarenlang gewoond in de Jan
Hanzenstraat 27.
Hij is geboren in de Jordaan, woonde met 8 broertjes en zusjes jaren in de
Tollensstraat maar moest zijn eigen boontjes zien te doppen toen hij en zijn
broers en zussen wezen werden. Via vele omzwervingen en diverse baantjes kwam
hij uiteindelijk terecht in de scheepsbouw waar hij via ADM en NDSM een
opleiding kreeg als koperslager, iets waar hij latere jaren profijt van zou
hebben.
Toen de oorlog uitbrak was het gedaan bij de NDSM
en werd hij naar Duitsland getransporteerd waar hij 3 jaar lang in een fabriek
voor onderzeeërs te werk werd gesteld. Het was daar erg gevaarlijk door de
bombardementen en het eten was erg karig.
In die fabriek was ook de toen 16-jarige Claus te werk gesteld (de latere gemaal
van onze koningin) van wie hij wel eens brood gekregen heeft.
Na de oorlog was er nergens werk te vinden, maar een "rijke" tante die
op de Leidsegracht woonde gaf hem wat "handelsgeld en goederen" waarna
hij een vergunning kreeg als marktkoopman met zelfs een
"voorkeurskaart", zodat hij altijd plaats had.
De marktvergunning.
De genoemde voorkeurskaart.
Achterzijde marktvergunning.
Achterzijde voorkeurskaart.
Tot zijn 28e jaar heeft hij als marktkoopman met
huishoudelijke artikelen en textiel de kost verdiend maar het voldeed niet.
Vooral in de winter was er geen droog brood te verdienen, dus ging Ome Henk in
de "losse handel" via België.
Horloges en sieraden gingen vlot van de hand en hij werd als vrijgezel
"rijk" met mooie kleding en schitterende schoenen. Hij droeg elke dag
een andere stropdas.
Maar na zijn huwelijk met Els kon dat natuurlijk
niet doorgaan en toevallig werd hem toen werk aangeboden door......de NDSM, want
daar kwam men geschoold personeel te kort. Men herinnerde zich daar de opleiding
die Ome Henk had genoten en zo kwam hij weer in dienst bij zijn oude werkgever.
Dat beviel zo goed dat hij ook wisseldiensten moest draaien en zelfs weekenden
werd ingeschakeld.. Er werd natuurlijk een goed salaris verdiend en Els was
cheffin bij een gordijnenfabriek zodat het jonge gezin financiëel niets tekort
kwam.
In de Jan Hanzensstraat gebeurde het dat Ome Henk
met zijn Els op de fiets naar Zandvoort toerde en Els op de terugweg onwel werd.
Zo goed en zo kwaad als het ging zijn ze toch thuis gekomen maar daar zakte Els
op de bank in elkaar en bleek dat ze een hersenbloeding had. Ze heeft daarna nog
vele jaren geleefd maar is nooit meer de oude geworden.
Inmiddels had het gezin twee dochters en
verhuisde het men naar de Boskade op het WG-terrein.
Daar hebbe ze drie jaren gewoond. De kinderen waren intussen "de deur
uit" en door de gezondheidsverslechtering van Els kwam men terecht in De
Klinker. Daar is Els zeven jaar geleden overleden, 74 jaar oud.
Ome Henk heeft 25 jaar bij de NDSM gewerkt en
werd toen afgekeurd wegens nekklachten. Hij is trots op zijn Vererend
Getuigschrift van 20 oktober 1977 dat
ingelijst in zijn huis hangt.
De nu 86-jarige Ome Henk is thans gelukkig in De
Klinker.
Jaap
Terweij.
Geboren op
3 augustus 1946 woont Jaap al 35 jaar in de Borgerbuurt.
Hij is van beroep Graficus, offset- zeef- en boekdrukker en is jarenlang
werkzaam geweest bij Fijnhoutdrukkerij (thans op de Overtoom). Hij zat daar ook
in het bestuur en werkte voornamelijk in de praktijk van het bedrijf.
Voor de Borgerbuurt is hij een belangrijke buurtbewoner.
Als voorzitter van de bewonersgroep De Roos van Dekama (Boek
van Mr.J.v.Lennep 1802-1868)
stimuleert hij bewoners om iets voor de buurt te betekenen door als
lid van de bewonersgroep mee te werken aan activiteiten voor en in de buurt.
De groep kan gebruik maken van de ruimte in de Eerste Helmersstraat no.106 en
van ruimte in het Bellamy Buurtmuseum aan de Tweede Kostverlorenkade 62.
Japio.
Als actieve buurtbewoner kent
Jaap als geen ander de groep jongeren die vaak op bromfietsen door de hele buurt
rijden en sms overlast veroorzaken. Hij heeft op die jeugd op zijn manier een
goede invloed, waardoor de overlast meestal binnen de perken blijft.
Extra werkers in de bewonersgroep zijn van harte welkom en kunnen zich eventueel
aanmelden per telefoon op 020-6836109 of per e-mail japio@dds.nl
Om enkele actiiviteiten van de
bewonersgroep te noemen:
Ø
3 maal per jaar organiseert men het inmiddels bekende ETEN MET DE
BUREN.
Ø
Het adopteren van 16 kerstbomen (geplaatst door de deelraad) door
een groep bewoners die die boom versieren en activiteiten
onder die boom in die buurt organiseren voor volwassenen en/of kinderen. Er is
geld beschikbaar voor de versiering, de drankjes en hapjes etc. Dit jaar is dat
succesvol.
Ø
Nieuwe extra activiteiten worden tijdig bekend gemaakt.
Doel van dit soort activiteiten
is dat men elkaar als buurtgenoten beter leert kennen.
Jaap heeft als voornaamste
hobby DE RUIMTEVAART.
Op een congres in 1962 heeft
hij Gagarin (De
bekende Russische ruimtevaarder.
die in 1961 als eerste de ruimte in werd geschoten) ontmoet en vanaf dat moment was zijn belangstelling voor
ruimtevaart gewekt.
Als onderdelen verzamelt hij postzegels en poststukken over ruimtevaart, maakt
reizen naar voornamelijk Oostbloklanden waar nog veel op dit gebied voorhanden
is voor zijn verzamelingen.
Zo verzamelt hij o.a. emblemen
waarvan hieronder een tweetal voorbeelden.
Het eerste embleem is van de Nederlandse
ruimtevaarder Kuiper.
Jaap beoefent ook de
fotografie, heeft een hele verzameling dia’s en negatieven over de Borgerbuurt
(waar in de toekomst nog iets mee zal worden gedaan) en spreekt goed Russisch,
dat hij zichzelf heeft aangeleerd via vele ontmoetingen in het buitenland.
Jaap schrijft artikelen over ruimtevaart en heeft
zelfs een boek geschreven dat in 1983 onder de titel HET
SALJOET PROJECT in het Russisch, Engels en Nederlands is uitgegeven.
Hij heeft enkele maanden als medewerker meegedraaid in de Stichting Dock
Opbouwwerk in de Borgerstraat 118.
Graag zou hij als medebeheerder worden aangesteld om samen met Rob Versteeg de
zich steeds uitbreidende werkzaamheden van het Actviteitencentrum J.J.
Cremerplein in goede banen te leiden. Zijn kennis van de buurt, zijn omgang en
verstandhouding met de jeugd zijn daartoe een welkome aanvulling. Ook de
buurtgenoten zijn daarover enthousiast en Combiwel is op de hoogte van zijn
ambities.
Zijn woning puilt uit van voorwerpen van zijn
verzamelwoede.
Zo staan er diverse Russische Matroska's, tientallen samovar's, vele beeldjes
met afbeeldingen van ruimtevaarders, sommigen voorzien van handtekeningen,
archiefkasten vol foto's, dia;s artikelen etc. etc.
Diverse Matroska's op de boekenplank.
Tenslotte blijkt dat er ook publiekelijk van hem
te leren is.
Zo is er op maandag 8 januari 2006 vanaf 19,00 uur een lezing over een reis door
Siberië in het Fijnhouttheater, Lootsstraat 37-39.
Toegang gratis.
Dat de Borgerbuurt nog maar vele jaren profijt van
deze buurtbewoner mag hebben.
Maria de Jager.
Maria en Henk de Jager zijn rasechte
Amsterdammers. Ze woonden 23 jaar in de Borgerstraat en nu wonen ze al weer 29
jaar op de Jac.van Lennepkade. En tot volle tevredenheid. Henk is 33 jaar
werkzaam geweest als universeel slijper bij Tetterode maar is daar ziek geworden
en als gevolg daarvan nu invalide . Als rolstoeler heeft hij destijds een
computercursus gevolgd in Buurthuis De Vierhoek en daarvan heeft hij nu profijt
omdat hij afleiding kan vinden op internet etc.
Ze hebben twee zoons. De jongste is bekend
geworden als beroeps-basketballer. Hij speelde in het nationale team. Het leuke
is dat men in de Kinkerschool de grondslag heeft gelegd voor dat talent. Hij
woont nu in Weert alwaar hij voorzitter is van de daar gevestigde
basketbalclub..
De oudste zoon is kok en vinoloog. Hij geeft les
aan jeugd-delinquenten, want die zullen toch eens een beroep moeten kunnen
uitoefenen. En dat bevalt hem prima.
Maria is heel bekend in Oud-West als
vrijwilligster. Ze helpt in de catering, bij de lunches, bij het gereed maken
van hapjes etc. in buurthuizen en in de Klinker. Ze verleent assistentie bij
Bingo- en dansmiddagen. Met haar 70 jaar is ze nog uiterst vitaal. Ze is dol op
dit werk en in haar groep medevrijwilligsters is de onderlinge vriendschap heel
goed te noemen.
Een van haar hobby's is het verzamelen van ikonen.
Ze is daar heel gelukkig mee. Als kennissen met vakantie naar het buitenland
gaan en ze zien een ikoon dan mogen ze die van haar voor haar kopen.
Een gedeelte van de verzameling van Maria.
Nog een deel van de verzameling.
Ook is Maria dol op oud kristal, oude koekblikken
etc. In haar vitrinekast kan men die verzameling ook bewonderen.
De hierboven genoemde vitrinekast.
Vroeger woonde ze met haar ouders in de
Borgerstraat no. 57. In 1945 is het pand ingestort, waarbij haar broertje met
zijn vriendje Martin, haar vader en haar oom onder het puin terecht kwamen. Haar
vader en oom zijn gered maar haar broertje en het vriendje zijn daardoor
overleden. Op 4 mei 1945 is hij begraven.
Foto van een klas uit de Jacob van Lennepschool waar
het verongelukte broertje van Maria nog op staat afgebeeld.
(Vanaf rechts onderste rij het derde jongetje links van de boy met het
matrozenpakje.)
Tenslotte laat ze nog zien dat ze diverse
pentekeningen bezit van Amsterdam en andere plaatsen.
Aan het einde van dit gesprek met Maria kan de
conclusie worden verbonden dat ze hoopt nog heel wat jaartjes met deze
buurtgerichte werkzaamheden door te mogen gaan.
En dat hopen we met haar.
Ramona Wijngaarde.
Ramona is in 1970 "definitief"
naar Nederland gekomen. Daarvoor had ze al een opleiding genoten op de
Vroedvrouwenschool in de Henegouwenlaan te Rotterdam.
Leerlingen van de vroedvrouwenschool te Rotterdam. Ramona zit als tweede van
rechts.
Nog enkele leerlingen van de vroedvrouwenschool.
Ramona zit links boven.
Ramona met een nieuw gehaalde baby.
Na haar diploma heeft ze ook nog gewerkt in de
vroedvrouwenkliniek aan de Camperstraat in Amsterdam.
Maar de meeste kindertjes heeft ze gehaald in Suriname. In totaal wel meer dan
tweeduizend.
Ze heeft zelf 4 kinderen, drie dochters en een
zoon. De zoon had in Kampen een luxe winkel in bruidsmode.
Een van de dochters is verpleegkundige in Paramaribo en een andere woont op
Aruba waar ze met haar man een zaak in electrische
voorzieningen runt. De andere dochter woont in Amsterdam.
In juni 1970 is ze na een drukke arbeid
definitief naar Nederland verhuisd.
Ramona in haar huiskamer in
Amsterdam.
Ramona bij haar glazen kast met snuisterijtjes.
Na een aantal jaren is ze als vrijwilligster gaan werken in het servicepunt voor
ouderen in de Borgerstraat te Amsterdam.
Toen men daar weg moest is men terecht gekomen in Buurtcentrum De Havelaar waar
het aanvankelijk niet zo leuk werken was.
Maar de laatste jaren zijn de problemen verdwenen en is het nu één grote
familie geworden.
En daar werkt ze nu inmiddels circa 10 jaar tot volle tevredenheid van zichzelf
en vele "oud-westers".
In juni 2007 gaat ze voor goed terug naar Suriname. In Paramaribo bouwt de
Woningbouw Vereniging Amsterdam woningen voor "remigranten" en daar
heeft ze een woning van toegewezen gekregen.
In zo'n woning gaat Ramona haar laatste jaren
hopelijk gezond en rustig doorbrengen.
Op tweede paasdag Maandag 9 april 2007 heeft men
in Buurtcentrum De Havelaar afscheid van Ramona kunnen nemen.
En dat hebben heel veel mensen gedaan. Tijdens dit interview was ze nog onder de
indruk van alle goede wensen die ze die dag heeft ontvangen.
Van het buurtcentrum De Havelaar kreeg ze een
speciaal voor haar ontworpen broche, voorstellende een baby in een baarmoeder.
Ze draagt hem met ere.
De bewuste broche.
Een gelukkige Ramona maakt al voorbereidingen voor
haar vertrek.
We hopen dat Ramona in Paramaribo nog een hele
gelukkige en fijne tijd zal doorbrengen.
Ze heeft beloofd dat we t.z.t. nog wel eens een berichtje van haar zullen
ontvangen waarin ze zal vertellen hoe het met haar gaat.
En dat plaatsen we dan ook op deze site zodat iedereen kan lezen dat het haar
goed gaat.
Want dat verwachten we natuurlijk wel.
Liesbeth Florian.
In feite is Liesbeth Florian van Hongaarse
afkomst, hoewel ze geboren is in Croatië in het plaatsje Gasinci. Haar moeder
was een Hongaarse en haar vader hoogstwaarschijnlijk ook, hoewel hij uit
Oostenrijk kwam.
De ouders van Liesbeth hebben het niet makkelijk gehad. Het gezin bestond uit 9
kinderen, maar daarvan zijn er zes al heel jong gestorven. Of er was geen geld
om een dokter te betalen en was dat er wel dan waren de doktoren aldaar nog niet
erg capabel. Meestal door infectie-ziekten stierven de kinderen er erg jong in
die tijd.
De vader van Liesbeth was landbouwer met wat eigen grond, een koe, enkele
varkens en kippen. In Croatië werd de politieke toestand dreigend met oorlog op
de achtergrond. Door die onveilige toestand en omdat het gezin Florian door de
Hongaarse afkomst toch een aparte status had besloot men om Croatië te verlaten
en vertrok men naar Oostenrijk. Dat land bestond uit twee delen, een onder
Russisch en een onder Amerikaans bewind. Na aanvankelijk bij de Russen te zijn
ondergebracht is het gezin uiteindelijk onder het Amerikaans regiem in diverse
kampen terecht gekomen. De vader besloot toen om maar naar Amerika te emigreren
maar omdat enkele vragen door de vader "foutief" werden beantwoord
kwam men daarvoor niet in aanmerking. Uiteindelijk is men nog 11 jaar in
Oostenrijk woonachtig geweest.
De zuster van Liesbeth was daarvoor al in Nederland terecht gekomen als gehuwde
vrouw. En die zuster en haar man hebben later vanuit Oostenrijk papieren voor
Nederland ingevuld waardoor het gezin Florian in Nederland terecht kwam. De
broer van Liesbeth is toch naar Amerika geëmigreerd. Hij maakt het goed en
Liesbeth bezoekt hem af en toe.
Vanaf 1954 is Liesbeth nu in Nederland. Ze is nooit getrouwd geweest maar heeft
wel 12 jaar samengewoond met een Joegoslavische man, die uiteindelijk naar
Joegoslavië is teruggekeerd.
Ze voelt zich heel gelukkig en "rijk" met haar nieuwe woning op de
Jacob van Lennepkade. In vergelijking met de vroegere woning in Croatië en de
kampen in Oostenrijk is dit voor haar een "paleisje",
Toen ze in Nederland kwam heeft Liesbeth ruim 17
jaar gewerkt bij het confectiebedrijf Konersman in de Baarsjes.
Daarna werd ze werkzaam in Amsterdam Noord bij verzorgingstehuis "Het
Schouw" als medewerkster in het restaurant en later als medewerkster in de
linnenkamer waar ze uiteindelijk hoofd van die linnenkamer werd. Ze heeft totaal
25 jaar in dat verzorgingstehuis gewerkt.
Liesbeth is trots op haar woning die dan ook heel
gezellig is ingericht.
Dit jaar (2007) wordt Liesbeth zeventig jaar.
Nu is ze al weer 9 jaar vrijwilligster,
aanvankelijk bij het servicepunt voor ouderen "de Kinker", dat nu
reeds enige tijd is ondergebracht in Buurtcentrum De Havelaar. En ook in "Het
Huis van de Buurt' verricht ze vrijwilligerswerk.
Samen met de andere dames vormen ze een hechte vriendschapsgroep.
Ze hoopt dit werk nog vele jaren te mogen
voortzetten en dat hopen wij met haar.
En na het vrijwilligerswerk is het goed vertoeven in
haar eigen domeintje.
Cor en Cocky de Vree.
Beiden worden nog dit jaar (2007) 75 jaar. Samen
gaan ze de "wittebroodsweken" tijdens de vakantie in
Spanje vieren.
Dat geeft wel wat problemen want Cor is invalide en kan bijna niet lopen. Hij
moet zich mechanisch voortbewegen, maar de reis is
inclusief al die voorzieningen, ook in het hotel.
Cor in zijn "luie" stoel.
Beiden zijn in Amsterdam geboren en wonen al jaren in de Borgerbuurt op de Jac..v.Lennepkade.
Cor was van beroep slager. Hij heeft vroeger les gegeven op de slagersvakschool
in Rotterdam en was later bedrijfsleider op een vleeswarenbedrijf. Helaas werden
zijn benen
door o.a. spataderen steeds slechter zodat hij op de duur nauwelijks nog kon
lopen. Maar samen met zijn vrouw redden ze het aardig.
Cocky is 40 jaar kantoorbediende geweest bij diverse bedrijven, zoals een bank,
een expeditiebedrijf, een stempelfabriek en een galvaniseerbedrijf.
Ze houdt van bloemen en planten en is trots op haar boompje met vruchten dat
gewoon staat te pronken aan de straatzijde
van de kade.
Ze heeft diverse hobby's. Zo heeft ze een glasverzameling in een vitrinekast en
wat antiek glas in een afzonderlijk antiek kastje.
Ze heeft een grote collectie beren in alle formaten. Daarvan heeft ze al een
hele groep verkocht voor een goed doel.
Boven haar woont een buurman die in Ghana werkzaam was. Ze heeft hem enkele
beren meegegeven voor de kindertjes
aldaar. Die waren er heel gelukkig mee.
Verbaasde en lachende Ghanese gezichtjes.
Maar de moeders moesten de beertjes al snel
wassen, zo intensief werd er mee gespeeld.
De buurman heeft een foto gemaakt van de aan de waslijn te drogen hangende
beertjes.
Nog een hobby van Cocky is schilderen en
mozaïeken. Beide technieken heeft ze geleerd op cursussen in Servicepunt Da
Costa.
Een mozaïek nestkastje hangt aan de muur op de kade.
Ook maakt Cocky jaarlijks vele z.g. 3-D-kaarten naar eigen ontwerp, die ze dan
naar vrienden en kennissen opstuurt.
Ook is ze in het bezit van diploma's voor schieten met geweer, pistool en pijl
en boog. Vroeger was ze lid van
een schietclub, maar die sport beoefent ze nu niet meer.
Ze is nu o.a. vrijwilligster in Het Huis van de Buurt (De Klinker). Ze verzorgt
daar o.a. diverse activiteiten.
Cor is door zijn handicap soms wat apathisch, maar Cocky probeert hem zoveel
mogelijk te stimuleren om mee te doen.
En dat lukt aardig.
Laten we hopen dat beiden nog vele jaren gelukkig zo bezig zullen blijven.
Home.